(fotoğraf alıntıdır)
Garip bir hal bu sendeki çözemiyorum. Mutluluk desem değil, hüzün desem hiç değil. Neden peki bu sessizliğin? Ruhunun derinliklerindekini gün yüzüne çıkarman gerekirken daha da derine gömmen ne acı. Üstelik zaman geçtikçe silinmeye mi yüz tuttular? Üstüne kim bilir kaç kat duvarlar örmüşsündür.
Peki neden bu korku? Neden bu kadar seviyorsun saklanmayı? Öyle kırılgan öyle naif oldun ki bu hayatta, asıl korkun daha çok üzülmek sanırım. Oysa herkes çok güçlü biliyor seni değil mi? Ne güçlü biri ama!!!!
Kendinden ve duygularından korkan biri ne kadar güçlü olabilirse sende o kadar güçlüsün benim gözümde.
Sevgiler...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder