 |
| (Fotoğraf www.pinteest.com'dan alıntıdır) |
Kafka demiş ya Milene'ya " Yardım et bana! Söyleyebildiklerimden daha fazlasını anla."
Çoğu insan kendini yalnız hisseder bu hayatta, O yalnızlığı söküp atmak ister ya da bir başkasına sarılarak yalnızlıktan çıkmak ister. Ancak yaptığımız sadece yalnızlığımızı paylaşmaktır. Zaman zaman hislerimizi, düşündüklerimizi kısaca aklımızda, fikrimizde olan hiç bir şeyi karşı tarafa anlatamayız.Anlamazlar... Sen çırpınsanda, debelensende olmaz.Oysa içimizden geçirdiğimiz türlü türlü ifadeler vardır. Bazen susarız sadece susarız. Sessizliğimizden anlaşılsın diye umut ederiz. Zordur sessizliğe tercüman olmak. Tabiri caizse her yiğidin harcı değildir. Oysa bu kadar paylaşılmayı bekleyen güzel şeyler varken, susmak neden? Nedir insanın elini kolunu bağlayan, dilini lal eden şey? İmkansızıklar mı yoksa gurur, ego denen saçmalıklar mı? Bunu sorsanız hiçkimse egosuna, gururuna dokundurmaz mevzuyu ve farklı farklı cevaplar alırsınız.
Söylenmeyenler... Söylenemeyenler... Kim bilir ne kadar söylenmeyen güzel şeyler vardır... İnsanların kendi kendine haykırarak söylediği ancak ifade edemediği ne kadar şey vardır. Suskunluklar sessiz çığlıklardır aslında... Ama dedim ya herkes anlayamaz...
 |
| (Fotoğraf www.pinteest.com'dan alıntıdır) |
Bir söz var çok severim sık sıkta kullanırım lakin kimin söylediğini bilmiyorum. " Sen ne söylersen söyle, anlatabildiklerin karşındakinin anlayabileceği kadardır."
Sevgiler...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder