 |
| (Fotoğraf http://chadwys.tumblr.com/image/115876355253 'dan alıntıdır.) |
Hayat...
Hayat boş, dünya yalan ...
Oyunlarımızdan, hayallerimizden kısacası masum çocukluğumuzdan çalıyoruz. Nasıl bir düzendirki bu küçücük çocukları gelecek telaşlarına sokuyoruz. Oysa çocuk karşınızdaki nereden bilsin gelecekte karşılaşacaklarını, nereden bilsin etiketlerin bu denli önemli olduğunu... Onun hayal dünyasında herşey mümkün çünkü. Ne paraya, ne statüye ihtiyacı var... Nitekim mücadeleye başlıyor işte farkında olmadan.
Hayatın güzelliklerinden uzaklaşıyoruz statü peşinde koşarken. Bir nefeslik oysa herşey. O tek nefesi alamadığınız taktirde bitiveriyor herşey, bu kadar basit. Bugün var belki yarın yokuz.. Peki amacımız ne?
Bugün bir arkadaşımın ölüm haberini aldım gencecik 29 yaşında daha, pırıl pırıl bir insan. Bunca yıl kariyer peşinde koşmuş, güzel yerlere gelmiş bir insan. Düşündümki ne kadar kısa idi yaşamı bir kelebek misali belki.
Kariyer yapabilmek için kendi hayatından nelerden çaldı acaba diye düşündüm. Kaç kutlama çaldı sevdiklerinden? Kaç anıyı yaşayamadı acaba? Doya doya yaşayabildi mi sevdikleriyle?
Sonra düşünüyor insan, herşey boş ... Kariyer, statü, yüklendiğin sıfatlar bom boş.
Dünya hayatı bir aldatmaca, aynı küçücük bir çocuğun eline oyalansın diye verilen oyuncak misali.
Ne kaldı ondan geriye? Anılarımız, paylaştıklarımız biriktirdiğimiz dostluklar dışında ne kaldı? İyi bir insan olarak kalacak hepimizin hatıralarında.. Bir beden yok olup gidebilir ama hayatına dokunduğu diğer insanlarda izler bırakır. O izler asla kaybolmaz hep hatırlanır.
O da güzel bir iz bıraktı bu hayatta ve bizlerde... Rahmetle...
Sevgiler...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder